نه همین لباس زیباست…


نگاهی به نمایشگاه اخیر آرزو طالبی در گالری تهران

زن بودن؛ هویتی که یکی از بارزترین جلوه های آن را می توان در پوشش یافت. شناسه ای که هنرمند جوان آرزو طالبی را توانسته در ردیابی مسیرش رهنمون باشد. آن هم در جهتی که بیشترین قرابت را با خود زنانه اش دارد: لباس.
اما نه هر لباسی و اینجاست که با عنوان نمایشگاه اخیر او در گالری نگاه تهران روبرو می شویم: نه همین لباس زیباست…

۵
در نمایشگاه میکس مدیای طالبی که در تاریخ ۶ تا ۲۰ اسفند ماه برگزار شد هویتی که در لباس های او هستی می یابد در سه مجموعه گرد هم آمده است.
مجموعه ی اول شامل طراحی هایی کوچک اندازه از لباسهایی ست که در واقع ایده ی اصلی آثار وی از آنها برخاسته است. از همان آغاز، هنرمند دست به انتخابی از جنس زنانه زده؛ ابتدا نوع لباس و فرم آن (گویی نفس می کشند و دارای زیست هستند) و سپس برخوردی که با آن خواهد داشت. که این برخورد در اجرای ظریف و دقیقی که در چین خوردگی ها و ایجاد بافت پیراهن دارد ، محرز شده است.

۱
در مجموعه ی دوم شاهد همان برخورد شاعرانه و لطیف ، این بار در قالبی دیگر یعنی عکاسی هستیم. عکسهایی در ابعادی بزرگتر با حالتی روایی. مثل این که لباس های محصور در هر قاب، راوی قصه های مختلفی از یک زن هستند .
اما مجموعه ی آخر که می توان گفت نسبت به آثار قبلی جذابیت بیشتری دارد ، در واقع اینستالیشنی ست با همان جنس نگاه.

۲

گویی اینک لباس، خود را از قابی که در آن محصور بوده رها کرده تا بتواند بی واسطه به عرض اندام بپردازد.ابعاد طبیعی و همچنین نورپردازی سفید روی لباس های فیکس شده ی تک رنگ که حجم متناسبی به چروکها و برآمدگی ها داده ، به آن جرقه ی ارتباطی که با دیدن دو مجموعه ی قبلی در مخاطب ایجاد شده بود، جان بخشیده و آنرا کاملا در دسترس قرار داده است.
در استیتمنت هنرمند نیز آمده است:
“دراین آثار،شخصیت،شاخصه ی اصلی است.داستانی که هراثر روایت می کند با نگاهی متفاوت به زندگی جنسیتی زن عامه می پردازد،ذهن روایتگر مخاطب،هرداستانی مرتبط با زن را،درون این آثار تجسم خواهد کرد و تصویری خواهدساخت که می پسندد.پس روایت این آثار شاید درهمین چندکلمه نهفته باشد:نه همین لباسِ زیباست…”

۴
لباس در این سه مجموعه علی رغم تفاوت در مدیا با خوانشی متحدالشکل روبروست که از نقاط برجسته ی اشتراک بین آنها می توان به سیالیت فرمی اشاره کرد. پنداری به گونه ای رها از خود در بستری خلاء مانند حضور به هم رسانده اند. حتی در عکس ها برخلاف جسمیت داشتن پس زمینه (فرش)، لباس ها به بیان آزادانه ی خود پرداخته اند که این مهم از طریق فرم هریک و به ویژه رنگ سفید آنها اتفاق افتاده، آنچنان که در اینستالیشن به آزادی سرمدی خود رسیده است فارغ از کادر و محدودیت ابعاد.
آرزو طالبی هنرمندی ست که علاوه بر زنانگی با دغدغه ی دیگری نیز روبروست که می توان آنرا به خوبی در توالی آثارش دید: دغدغه ی معاصر بودن.

۳
آثاری که با طراحی و یک مدیای قدیمی آغاز و در نهایت به اینستالیشن ختم می شود. اما علی رغم این گذر در متریال و مدیا نگاه او دستخوش ناهمنجنسی و پرشی ناگهانی نشده ،بلکه هریک از این سه مجموعه علاوه بر اهمیت خاص خود به مثابه ی چرخ دنده ای در ماشین نگاه هنرمند – زن بودن از جنس پوشش – عمل کرده و درواقع مکمل یکدیگرند.

 فاطمه رضایی مراد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *