در شماره سوم فصلنامه تزرو به قلم «احسان گل احمر» خواهید خواند : ایران قاجاری از نگاه دیگری : نگاهی انتقادی و شناختی به سفرنامه لرد کرزن انگلیسی  

 


سفرنامه یکی از قدیمی ترین گونه های ادبی است که ریشه های آن را می توان تا زمان هومر و حماسه معروف «اودیسه» پیگیری کرد. در این میان، یکی از موضوعاتی که در متن سفرنامه ها بایستی به آن توجه کرد مفهوم «دیگری» است. در ساده ترین شکل، «دیگری» “اصطلاحی است در گفتمان انتقادی برای اشاره به تمایزی که شخص میان خود و دیگری در چارچوب تفاوت های جنسی، قومی، نژادی و غیره ایجاد می کند”.

در این چارچوب، سفرنامه نویسان غالباً از شگردی استفاده می کنند که می توان آن را «دیگری سازی» نامید. طبق تعریفی که تامسون(۲۰۱۱: ۲۰۳) ارائه می کند، دیگری سازی “فرایندی است که از طریق آن یک فرهنگ درک و دریافت خود را از فرهنگ های دیگر به مثابه فرهنگ هایی متفاوت از خود می سازد. از سوی دیگر، شگردهای بلاغی که به منظور پررنگ کردن تفاوت های موجود میان دو فرهنگ مورد استفاده قرار می گیرند نیز زیر این عنوان قرار می گیرند”.

با این توصیفات، هدف اصلی این جستار بررسی چگونگی «دیگری سازی» ایران در یکی از سفرنامه های انگلیسی دوره قاجار است. با توجه به اینکه این دوره (معادل با اواخر قرن هجدهم، کل قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی) یکی از پربارترین دوره های سفرنامه نویسی هم در ایران و هم در اروپا است، بررسی سفرنامه های این دوره از جایگاه ویژه ای برخوردار است. سفرنامه ای که در این نوشتار مورد بررسی قرار می گیرد «ایران و قضیه ایران» نوشته لرد کرزن است. از آن جایی که استعاره یکی از موثرترین و پرکاربردترین ابزارهایی است که سفرنامه نویسان در توصیف سرزمین ها، فرهنگ ها و مردمان دیگر از آن بهره می گیرند

تمرکز اصلی این پژوهش نیز بر نقش استعاره در فرایند «دیگری سازی» در سفرنامه ذکر شده است که در شماره سوم تزرو به قلم احسان گل احمر خواهید خواند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *